maandag 26 oktober 2020 15:00

Online verliesbegeleiding

Geschreven door

Het verhaal van de vrouw op mijn computerscherm is hartverscheurend. Vanwege het besmettingsgevaar is het eigenlijk maar goed dat ze niet in mijn woonkamer op de bank zit. Het zou onmenselijk geweest zijn haar niet te troosten. Feit is dat ze honderden kilometers bij mij vandaan is. Dat er geen mogelijkheid is mijn arm om haar heen te slaan. Of haar een zakdoek aan te bieden.
Vandaag is mijn eerste rouwbegeleidingsgesprek online.

maandag 19 oktober 2020 17:24

Rouw in de toekomst

Geschreven door

Als je je ouders verliest, verlies je het verleden. Als je je kind verliest, verlies je toekomst.
Ik las of hoorde deze zin ergens na het overlijden van onze dochter.
Ik heb geen persoonlijke ervaring met het verlies van een van mijn ouders, maar dat moet heel heftig zijn. Ik ben het ook niet geheel eens met de opmerking dat je met het verlies van je ouders alleen het verleden verliest. Want ook hén mis je in de toekomst. Bij bruiloften, bij partijen, bij grote of juist kleine gelegenheid zoals de geboorte van een kind of het halen van een diploma.
Wat het verschil is, is dat bij het verlies van ouders er vaak een boekwerk ligt aan herinneringen. Aan foto’s. Aan leuke en ook minder leuke dingen. Het verhaal is completer.

Afhankelijk van de leeftijd van het overleden kind is dat boekwerk aan herinneringen minder groot. In ons geval is het maar een pagina aan herinneringen en foto’s. Er zal nooit iets bij komen…

donderdag 08 oktober 2020 07:04

Linkjes

Geschreven door

Onze kast onder de trap bevat lange planken met tientallen fotoboeken.
Vanmorgen trok ik er een uit de kast. In 1994 moet ik zijn.
Vol verwachting sla ik de bladzijden om van het album. Zou ik nog iets bewaard hebben?
Iets feitelijks van dat heftige wat ik nooit vergeten ben.
Iedere bladzijde moet ik langzaam lostrekken. De foto’s zitten aan elkaar vastgeplakt.
Het is 26 jaar geleden. Ik was toen 14 jaar.

De details weet ik niet meer precies. Misschien was het een woensdagmiddag of een zaterdag. Feit is dat het broertje van een vriendinnetje uit mijn HAVO 3 klas speelde in een maisveld. De tractor was de mais aan het kolven, reed naar achteren en zag het jongetje niet. Wouter, het achtjarige broertje van mijn vriendinnetje overleed aan de gevolgen van dat ongeluk. Ongeloof, verbijstering, en de vraag van ‘hoe dan?’ hingen in de lucht.

vrijdag 02 oktober 2020 07:16

De baby van Chrissy en John

Geschreven door

Het feit dat het coronavirus zo oplaait, dat ik geadviseerd word om met een mondkapje in de winkel te lopen raakt me. Ik ben in hart en nieren een verpleegkundige. Ik wil echt mensen helpen. Maar een mondkapje... Ik breng vanwege het beslaan van mijn bril vast anderen eerder in gevaar dan dat het bijdraagt aan de veiligheid. Ik zit vaker aan mijn gezicht omdat mijn bril beslaat en zonder bril ben ik blind dus dat is ook geen optie.


Deze gedachten schieten door mijn hoofd terwijl ik nu.nl door scroll naar nieuws wat mij wel interesseert. Ergens onderaan de pagina lees ik ‘Derde kind van Chrissy Teigen en John Legend kort na geboorte overleden.’
Mijn mondkapjes dilemma parkeer ik direct. Dit zijn problemen van hele andere orde. Het verliezen van een kind; DAT is pas een wereldprobleem.

maandag 28 september 2020 12:26

Op het internet op zoek naar lokale rouwbegeleiding

Geschreven door

De regen druppelt zachtjes naar beneden op ons terras. De kaarsjes in de woonkamer geven wat licht en gezelligheid op deze donkere, iets wat sombere, dag.
Met een warm dekentje over me heen zoek ik een website af. Ik zoek en zoek. Ga weer terug naar het menu. Klik op het knopje contact maar vindt opnieuw alleen telefoonnummers.

Tijdens het opzetten van mijn praktijk heb ik uren op websites van psychologen, therapeuten en andere rouwbegeleiders gekeken.
Wat vind ik mooi en wat minder? Wat wil ik uitstralen met mijn website? Welke tekst wil ik erop hebben staan? Welke contact gegevens. Maar ook: waar is het?

Ik zoek nog een keer op deze website. Ik vind het ongelofelijk dat mensen een prachtige website hebben maar ik absoluut niet kan vinden waar ze gevestigd zijn. Vanuit Hoofddorp is een website uit Maastricht best te bereiken. Maar naar een rouwbegeleider in Maastricht zou ik persoonlijk minder snel gaan. Het lijkt mij dat het fijn is voor mensen als het duidelijk is waar je zit.

vrijdag 18 september 2020 07:15

De eer om mee te mogen lopen met een ander

Geschreven door

Terwijl ik mijn computer dicht klap valt mijn blik op een groot spinnenweb in de hoek van mijn slaapkamer. In het daglicht is hij niet zo goed zichtbaar. Maar nu de zon al onder is en ik mijn bedlampje heb aangeklikt is ‘ie onmiskenbaar aanwezig.
‘Morgen weer een dag. Morgen hangt ‘ie er ook nog wel’, denk ik.

Mijn hoofd valt moe op mijn kussen. Wat heb ik nou eigenlijk gedaan vandaag?

maandag 14 september 2020 14:51

Spelen op een graf

Geschreven door

Ik wandel rustig over het schelpenpad. Links grazen er wat koeien. Rechts wat hogere begroeiing. Het is ongelofelijk hoeveel kronkelingen en heuveltjes ze in deze polder hebben kunnen stoppen. Het landschap blijft veranderen.
Ik ben op weg naar de begraafplaats.
Terwijl ik loop bedenk ik me hoeveel jaren dit anders is geweest.

vrijdag 11 september 2020 08:01

De strijd met Google

Geschreven door

Ik ben niet zo’n strijder. Wanneer ik een persoonlijkheidstest doe, komt eruit dat ik juist liever een vredestichtster ben. Ik hou ervan mensen te verwelkomen in ons huis. Koffie en een mooi gesprek op de bank in onze huiskamer. Ik wil graag dat dat de ziel is van mijn praktijk. Verdriet dat bij het leven hoort. In gesprek over jouw verloren geliefde. Gewoon met koffie op de bank.

Maar nu ben ik zomaar in een strijd beland. Strijd om een goede plek op zoekfunctie Google:
“Rouwbegeleiding Hoofddorp”. Ik zou graag willen dat mijn website naar boven komt als dat gegoogled wordt.

dinsdag 08 september 2020 09:25

De geboorte van een praktijk

Geschreven door

September 2020
Met een feestelijke bos bloemen op mijn tafel, mijn visitekaartjes in mijn hand en een naambordje bij de deur is mijn praktijk een feit. Er is geen weg meer terug. Geen idee wat de weg vooruit, brengen zal.

Juni 2009
Ik zucht, ik wiebel, ik loop en probeer een weg te vinden om het enigszins comfortabel te maken. Een grote kramp trekt door mijn buik heen, opgewekt door de infuusvloeistof die via de aderen van mijn arm binnenloopt. Vandaag ga ik bevallen. Bevallen van een kindje dat niet zal ademen. Al hoop ik stiekem dat dat feit niet klopt. Er is geen weg meer terug. Geen idee wat de weg vooruit, brengen zal.