dinsdag 08 september 2020 09:25

De geboorte van een praktijk

Geschreven door
Beoordeel dit item
(0 stemmen)

September 2020
Met een feestelijke bos bloemen op mijn tafel, mijn visitekaartjes in mijn hand en een naambordje bij de deur is mijn praktijk een feit. Er is geen weg meer terug. Geen idee wat de weg vooruit, brengen zal.

Juni 2009
Ik zucht, ik wiebel, ik loop en probeer een weg te vinden om het enigszins comfortabel te maken. Een grote kramp trekt door mijn buik heen, opgewekt door de infuusvloeistof die via de aderen van mijn arm binnenloopt. Vandaag ga ik bevallen. Bevallen van een kindje dat niet zal ademen. Al hoop ik stiekem dat dat feit niet klopt. Er is geen weg meer terug. Geen idee wat de weg vooruit, brengen zal.

Juni 2020
Samen met mijn mentor ben ik al maanden op zoek naar mijn ‘stem’. Wat is nou datgene waar mijn hart sneller van gaat kloppen? Wat is nou datgene waar ik ervaring mee heb? Waar ik gepassioneerd van word en wat ik kan?
Als er een rode lijn door mijn leven loopt is het wel dat ik de persoon ben waar mensen spontaan hun verhalen en gevoelens aan vertellen. Die mensen door die ene vraag, onbewust, diep in hun hart raak. Dat ik intuïtief lijk aan te voelen wat de ander nodig heeft. 
Na het overlijden van Hannah is dat aanvoelen alleen nog maar intenser en dieper geworden.
Als je me vraagt wat ik echt kan, waar mijn ervaringen toe leiden, dan is het mensen in rouw.

Juni 2009
Het is het begin van de middag. De verloskundige heeft het kleine voetje al gevoeld. Het kan niet lang meer duren voordat ons meisje er is. Hoe zou het zijn een kindje op de wereld te zetten, dat niet ademt? Al die pijn voor niets. Een lijdensweg zonder geluk aan het einde? Wil ik wel? Blijkbaar wil ik niet want, zomaar vanuit het niets stoppen de weeën. Zelfs de vloeistof die door lange lijnen recht mijn dunne zere aderen in stroomt kan er niets aan veranderen.

Hoe ik ook wiebel, beweeg, loop, spring, douche, er gebeurt niets. Helemaal niets.

Juni 2009- juni 2020
Elf lange jaren heeft het gesudderd op de bodem van mijn hart. Elf lange jaren van heel veel vreugde, gemengd met diep verdriet. Want ja, het leven heeft ons, ook na het overlijden van Hannah, prachtige dingen geschonken. Intens mooie momenten waar ik zonder schuldgevoel van kan genieten. Die donkere, zwarte wolk is weggedreven. Eerst maar af en toe. Maar uiteindelijk is hij weggebleven. Het gemis niet hoor, dat is altijd blijvend en altijd aanwezig. Het springt soms als een duveltje uit een doosje op een moment dat je het niet verwacht. Maar ergens in de elf jaar van sudderen is de zon echt weer gaan schijnen.

Juni 2009
Ik ben er klaar mee. Het is 22.30 en ik ben sinds vanmorgen half zeven bezig. Het heeft nu lang genoeg geduurd. Ik weet dat er voor ons geen gehuil in de verloskamer zal zijn. Maar nu ben ik moe. Hoe moeilijk kan het zijn een kindje van 680gram en 33 cm op de wereld te zetten wanneer er al twee voldragen kinderen door mijn geboortekanaal zijn gegaan? Ik ben het zat. Nu moet het gewoon. Nu wil ik wel.
De vloeistof in de lijnen stroomt door. Het is ijs en ijskoud op de verloskamer. Ik lig onder 5 wollen dekens. De krampen komen en gaan. Eigenwijs pers ik mee, alhoewel ik best voel en weet dat dit geen persweeën zijn.
Maar dan opeens voel ik het. Dit is het moment.
‘Daar komt ze’, zeg ik tegen mijn man. Niet veel later komt er een piepklein meisje, met gevouwen handjes, ter wereld. De hoop dat ze toch zal ademen vervliegt met de minuten dat we haar vasthouden. Ze is echt van ons. Maar ze is er echt niet…

September 2020
Na elf jaar sudderen, na maanden nadenken en beslissen over het wel of niet starten van een eigen praktijk en alle dingen die dat met zich meebrengt, had ik gedacht vooral vreugde en trots te voelen. Een eigen praktijk. Tranen omzetten in vreugde. Verdriet in positiviteit. Ik had gedacht dat ik zou dansen van vreugde.
Maar mijn hart wordt overspoeld door een gevoel van groot gemis. Dikke tranen druppen over mijn wangen. Ja, ik ben trots. Praktijk Deborah is geboren. Praktijk Deborah ademt. Er is geen weg meer terug. Geen idee wat de weg vooruit, brengen zal.
Maar, vandaag, diep in mijn hart, in mijn hele wezen, verlang ik naar mijn kindje, dat niet ademde. Dat ik direct weer moest loslaten. Dat mij zoveel geleerd heeft en mij heeft gemaakt tot de persoon die ik nu ben. Door haar stilgeboorte is mijn praktijk geboren. En vandaag kost mij dat zomaar een berg vol tranen die hand in hand gaan met een gevoel van trots en vreugde.

Er is geen weg meer terug. Geen idee wat de weg vooruit, brengen zal. 

Gelezen: 205 keer Laatst aangepast op zondag 04 oktober 2020 10:50
Annemieke van Boxtel

Eigenaar van Praktijk Deborah / Rouw- en verliesbegeleiding

https://www.praktijkdeborah.nl/wie-ben-ik

4 reacties

  • Reactielink Jantien zondag 04 oktober 2020 07:28 Geplaatst door Jantien

    Hi Annemieke,
    Ik zag het bordje naast jullie deur. Mooi verhaal, mooi doel!
    Veel succes. Ik zal het delen.

  • Reactielink Gerrie zaterdag 12 september 2020 19:34 Geplaatst door Gerrie

    Wat zie je er zelf goed uit Annemieke!
    En wat ziet je website/blog er goed uit.
    Wens je succes met je nieuwe praktijk!

  • Reactielink Mathilde Companjen donderdag 10 september 2020 17:59 Geplaatst door Mathilde Companjen

    Lieve Annemiek,
    Tjonge, ik heb je blog gelezen en zit even stil te wezen van alle emoties die door me heen gaan...
    Wat knap beschreven, en wat lopen zaken toch vaak door en langs elkaar heen.
    Maar de geboorte van je praktijk is een feit! Gefeliciteerd!
    Zegen op al wat je onderneemt!

  • Reactielink Rose Lindquist donderdag 10 september 2020 00:25 Geplaatst door Rose Lindquist

    Annemieke, I am so proud of your amazing journey and the higher road you keep wanting to travel by walking alongside others in their mourning and loss. You are a beautiful woman! Your faith, your compassion, and deep understanding is what makes you so perfect for this! All the best, my sweet friend! ?♥️

Laat een reactie achter