Rouw en verlies (6)

maandag 19 oktober 2020 17:24

Rouw in de toekomst

Geschreven door

Als je je ouders verliest, verlies je het verleden. Als je je kind verliest, verlies je toekomst.
Ik las of hoorde deze zin ergens na het overlijden van onze dochter.
Ik heb geen persoonlijke ervaring met het verlies van een van mijn ouders, maar dat moet heel heftig zijn. Ik ben het ook niet geheel eens met de opmerking dat je met het verlies van je ouders alleen het verleden verliest. Want ook hén mis je in de toekomst. Bij bruiloften, bij partijen, bij grote of juist kleine gelegenheid zoals de geboorte van een kind of het halen van een diploma.
Wat het verschil is, is dat bij het verlies van ouders er vaak een boekwerk ligt aan herinneringen. Aan foto’s. Aan leuke en ook minder leuke dingen. Het verhaal is completer.

Afhankelijk van de leeftijd van het overleden kind is dat boekwerk aan herinneringen minder groot. In ons geval is het maar een pagina aan herinneringen en foto’s. Er zal nooit iets bij komen…

donderdag 08 oktober 2020 07:04

Linkjes

Geschreven door

Onze kast onder de trap bevat lange planken met tientallen fotoboeken.
Vanmorgen trok ik er een uit de kast. In 1994 moet ik zijn.
Vol verwachting sla ik de bladzijden om van het album. Zou ik nog iets bewaard hebben?
Iets feitelijks van dat heftige wat ik nooit vergeten ben.
Iedere bladzijde moet ik langzaam lostrekken. De foto’s zitten aan elkaar vastgeplakt.
Het is 26 jaar geleden. Ik was toen 14 jaar.

De details weet ik niet meer precies. Misschien was het een woensdagmiddag of een zaterdag. Feit is dat het broertje van een vriendinnetje uit mijn HAVO 3 klas speelde in een maisveld. De tractor was de mais aan het kolven, reed naar achteren en zag het jongetje niet. Wouter, het achtjarige broertje van mijn vriendinnetje overleed aan de gevolgen van dat ongeluk. Ongeloof, verbijstering, en de vraag van ‘hoe dan?’ hingen in de lucht.

vrijdag 02 oktober 2020 07:16

De baby van Chrissy en John

Geschreven door

Het feit dat het coronavirus zo oplaait, dat ik geadviseerd word om met een mondkapje in de winkel te lopen raakt me. Ik ben in hart en nieren een verpleegkundige. Ik wil echt mensen helpen. Maar een mondkapje... Ik breng vanwege het beslaan van mijn bril vast anderen eerder in gevaar dan dat het bijdraagt aan de veiligheid. Ik zit vaker aan mijn gezicht omdat mijn bril beslaat en zonder bril ben ik blind dus dat is ook geen optie.


Deze gedachten schieten door mijn hoofd terwijl ik nu.nl door scroll naar nieuws wat mij wel interesseert. Ergens onderaan de pagina lees ik ‘Derde kind van Chrissy Teigen en John Legend kort na geboorte overleden.’
Mijn mondkapjes dilemma parkeer ik direct. Dit zijn problemen van hele andere orde. Het verliezen van een kind; DAT is pas een wereldprobleem.

vrijdag 18 september 2020 07:15

De eer om mee te mogen lopen met een ander

Geschreven door

Terwijl ik mijn computer dicht klap valt mijn blik op een groot spinnenweb in de hoek van mijn slaapkamer. In het daglicht is hij niet zo goed zichtbaar. Maar nu de zon al onder is en ik mijn bedlampje heb aangeklikt is ‘ie onmiskenbaar aanwezig.
‘Morgen weer een dag. Morgen hangt ‘ie er ook nog wel’, denk ik.

Mijn hoofd valt moe op mijn kussen. Wat heb ik nou eigenlijk gedaan vandaag?

maandag 14 september 2020 14:51

Spelen op een graf

Geschreven door

Ik wandel rustig over het schelpenpad. Links grazen er wat koeien. Rechts wat hogere begroeiing. Het is ongelofelijk hoeveel kronkelingen en heuveltjes ze in deze polder hebben kunnen stoppen. Het landschap blijft veranderen.
Ik ben op weg naar de begraafplaats.
Terwijl ik loop bedenk ik me hoeveel jaren dit anders is geweest.

Het is een heerlijke zomerse dag. Het zonnetje schijnt uitbundig terwijl de witte wolken langzaam door de lucht varen.  Voor de corona- crisis werd de blauwe lucht iedere paar minuten gestoord door een aankomend of vertrekkend vliegtuig. Maar nu heerst er stilte. Stilte in de lucht. Eerst was dat erg opvallend. Nu raak ik er toch min of meer aan gewend.

De zomerse zon trekt me naar buiten. Samen met mijn vriendin en haar 1-jarige dochtertje besluiten we om ‘de plas’ te lopen. Op ons gemak lopen we. De wereld ziet er door de ogen van een 1- jarige volkomen anders uit. Ieder schelpje, bankje en vooral de hondjes zijn wondermooi.