vrijdag 18 september 2020 07:15

De eer om mee te mogen lopen met een ander

Geschreven door

Terwijl ik mijn computer dicht klap valt mijn blik op een groot spinnenweb in de hoek van mijn slaapkamer. In het daglicht is hij niet zo goed zichtbaar. Maar nu de zon al onder is en ik mijn bedlampje heb aangeklikt is ‘ie onmiskenbaar aanwezig.
‘Morgen weer een dag. Morgen hangt ‘ie er ook nog wel’, denk ik.

Mijn hoofd valt moe op mijn kussen. Wat heb ik nou eigenlijk gedaan vandaag?

Het was pas acht uur wanneer er een herinnering in mijn telefoon omhoogkomt. Vandaag is de herbegrafenis van een vriend van ons. Even zijn moeder appen.
20 jaar geleden, 4 weken voor onze bruiloft, werden we opgeschrikt door een gebeurtenis in onze jeugdgroep. Onze 19- jarige vriend trok een sprintje om de trein te halen en viel tijdens deze inspanning zo dood neer op het perron. Zijn begrafenis was indrukwekkend mooi. Ik heb daarna nooit meer zo’n ontzettende hoeveelheid aan zonnebloemen bij elkaar gezien.
Met zijn ouders hebben we altijd contact gehouden. Juist ook dit jaar nu zijn vader overleed.
Ik weet hoe onwerkelijk het is je kind van de ene begraafplaats naar de andere te halen. Juist daarom app ik zijn moeder even.
Wat vind ik het bijzonder als ik later op de dag tientallen foto’s geappt krijg en even persoonlijk contact met z’n moeder mag hebben.
Ik neem me voor de volgende dag weer contact te hebben. Want die dag erna kan zo’n gat zijn.

Ik werk mijn weg door emails van school voor onze kinderen. Ik bel met de begeleider van onze oudste en check over het te volgen programma voor hem.
Een uur later schrijf ik mijn email naar de mentor van onze tweede af.

Ik ben aan het studeren als ik een appje van mijn vriendin krijg met een foto van een echo. Ze is 11 weken zwanger. Op mijn gezicht ontstaat een grote glimlach. Ik maak een mentale aantekening dat ik deze week echt eventjes kaartjes en cadeautjes op de bus moet doen. Want eerder deze week kreeg ik ook al zo’n leuk appje van een andere vriendin die blij nieuws deelde.

Niet veel later heb ik een telefonische afspraak met een andere vriendin die net is terugverhuisd naar Nederland. Re-integreren kost een hele berg energie en een andere berg aan emoties. Langzaam coach ik haar een klein stukje verder. Soms moet je alleen maar de juiste vragen kunnen stellen…

Als klasse moeder voor onze jongste stuur ik even snel een appje naar de ouders of ze bij willen dragen aan een grote bos bloemen voor de juf. Ik had haar gisteren aan de telefoon en voelde dat ze wel een hart onder de riem kon gebruiken.

De zon schijnt en samen met Mark besluit ik naar buiten te gaan. Even genieten van de natuur met een lekkere wandeling. Die ons ook nog even brengt bij het graf van ons kleine meisje.
Met een glimlach op m’n gezicht denk ik terug aan het app- gesprekje wat ik met Joël’s moeder had eerder op de dag. Deze week was er in het NOS-journaal een item over een organische doodskist. Samen vroegen we ons af hoeveel dat wel niet zou kosten. Hoelang het zou duren voordat die verteerd zou zijn en wanneer de beestjes zouden toeslaan.
Zo’n gesprek kan je alleen voeren met iemand die én een hele lieve vriendin is, én weet wat rouwen is. Het zijn gedachten die de meeste rouwende wel eens gehad hebben. Hoe zou het gaan daarbeneden in de grond?

Het is al avond wanneer ik haar telefonisch spreek naar aanleiding van een mailtje die ze eerder stuurde. ‘Kun je even met me meelezen en je mening geven?’

Tuurlijk, kan ik dat.

Mijn hoofd ligt moe op mijn kussen. Het spinnenweb hangt glinsterend in de hoek van de kamer. Huishouden heb ik vandaag niet gedaan.
Maar ik heb wel met een heleboel mensen lief en leed mogen delen. En is dat niet heel wat meer waard?

 

www.praktijkdeborah.nl

 

Gelezen: 51 keer Laatst aangepast op maandag 28 september 2020 10:23
Annemieke van Boxtel

Eigenaar van Praktijk Deborah / Rouw- en verliesbegeleiding

https://www.praktijkdeborah.nl/wie-ben-ik

Laat een reactie achter