donderdag 08 oktober 2020 07:04

Linkjes

Geschreven door

Onze kast onder de trap bevat lange planken met tientallen fotoboeken.
Vanmorgen trok ik er een uit de kast. In 1994 moet ik zijn.
Vol verwachting sla ik de bladzijden om van het album. Zou ik nog iets bewaard hebben?
Iets feitelijks van dat heftige wat ik nooit vergeten ben.
Iedere bladzijde moet ik langzaam lostrekken. De foto’s zitten aan elkaar vastgeplakt.
Het is 26 jaar geleden. Ik was toen 14 jaar.

De details weet ik niet meer precies. Misschien was het een woensdagmiddag of een zaterdag. Feit is dat het broertje van een vriendinnetje uit mijn HAVO 3 klas speelde in een maisveld. De tractor was de mais aan het kolven, reed naar achteren en zag het jongetje niet. Wouter, het achtjarige broertje van mijn vriendinnetje overleed aan de gevolgen van dat ongeluk. Ongeloof, verbijstering, en de vraag van ‘hoe dan?’ hingen in de lucht.


We kregen vrij van school om de begrafenis bij te wonen. Een propvolle kerk is wat ik me herinner van die dag. Een familie omgeven door een menselijke wand aan steun. Een waarin ieder zijn eigen verdriet heeft.
Het verdriet van het overlijden van een kind, van een broer, een kleinkind. Het overlijden van een vriendje, een klasgenootje. Iedereen anders betrokken maar allemaal op hun eigen manier gelinkt aan Wouter.

Ik kan me nog goed herinneren dat mijn vriendin mij maanden later een cadeautje gaf en mij bedankte voor alle steun die ik haar had gegeven. Door middel van onder andere kaartjes en cadeautjes. Ik kan me ook mijn gevoel nog herinneren. ‘Huh? Zoveel heb ik toch niet gedaan?’

26 Jaar later bedenk ik me hoe mooi het is dat deze rode lijn in mijn leven toen al werd ingezet.
Over de jaren heen zijn deze vriendin en ik elkaar nooit helemaal uit het oog verloren.
We appen met enige regelmaat. En meestal hebben we het ook eventjes over Wouter. Haar overleden broertje. Ik besef me, nu ik dit beroep heb, nog beter hoe belangrijk het is om linkjes te houden met mensen die erbij waren. Met hen is het makkelijker een naam te noemen. Ik was erbij in de periode van Wouters overlijden en in de periode erna. Ik ben een linkje.

 

In mijn fotoalbum kom ik niet veel verder. Feitelijke dingen zoals krantenartikelen, foto’s of de liturgie schijn ik niet bewaard te hebben. Maar de beelden staan op mijn netvlies. Ook nog 26 jaar naar dato.

 

Heb jij linkjes naar de overledene in jouw leven? Bij wie kan jij de naam noemen?
Bij wie mag jij je verdriet laten zien?
Ik hoop dat jij iemand in je leven hebt waarbij dat kan, maar mocht dat niet zo zijn:
Kom je dan bij mij je verhaal vertellen? Kom je bij mij de naam noemen?
Je bent van harte uitgenodigd voor een bakkie troost bij Praktijk Deborah. 

Gelezen: 69 keer Laatst aangepast op maandag 19 oktober 2020 17:30
Annemieke van Boxtel

Eigenaar van Praktijk Deborah / Rouw- en verliesbegeleiding

https://www.praktijkdeborah.nl/wie-ben-ik

1 Reactie

  • Reactielink Tineke donderdag 08 oktober 2020 12:25 Geplaatst door Tineke

    Ja, Annemieke, dat herinner ik me ook nog goed. Wat een verdriet! De vader van Wouter was een collega van Douwe.

Laat een reactie achter